GESCHIEDENIS VAN DE "INCA TRAILS"

Queswa Chaca

De "Inca Trail" is wereldberoemd. Minder bekend is echter dat het pad dat vele toeristen onder die naam kennen, slechts een klein onderdeel was van de paden die ooit door het grootse Incarijk kronkelden.

De Inca Trail is onderdeel van een uitgebreid Inca-systeem van paden, dat in totaal meer dan 23.000 kilometer telde. Het verbond de uithoeken van het Inca-rijk Tahuantinsuyo (´de vier regio´s´) – dat zich uitstrekte over Colombia, West-Brazilië, Ecuador, Peru, Bolivia, tot het midden van Chili en het noorden van Argentinië – met elkaar. Deze paden liepen voornamelijk langs de kust of door de bergen, maar in enkele gevallen reikten ze tot de grens van het tropische oerwoud.

De Inca Trails (of Qhapaq Ñan – wat refereert aan het totale netwerk van paden) vormden zonder twijfel één van de wonderen van Tahuantinsuyo, volgens de Peruviaanse historicus, José Antonio del Busto, die uitlegt dat de Incaleider Huayna Capac het netwerk vooral uitbreidde om zijn leger snel te kunnen mobiliseren.

De paden varieerden in kwaliteit en grootte: ze konden 6 tot 8 meter breed zijn aan de kust, en maar 1 meter in de bergen, waar ze soms erg stijl waren en over de hoge Andestoppen liepen.

Er zijn enkele oude paden vlakbij Cusco, bijvoorbeeld bij Qhorqa, ongeveer 20 kilometer van de oude Inca hoofdstad. Op de weg naar Huchuy Qosqo, ligt een andere interessante Inca Trail. Beide paden zijn fantastisch aangelegd en worden nog steeds zonder veel aanpassingen gebruikt.

Machu Picchu, Cusco - PeruHugh Thompson schrijft in zijn boek “The White Rock” (een aanrader!): “Wij zijn gewend aan een wegennetwerk, geschikt voor paarden en later voor auto’s: een systeem dat koste wat het kost stijle hoogteverschillen wil vermijden, en wiens ideaal (uitgedacht door de Romeinen) bestaat uit een rechte en vlakke weg. De Inca’s hadden andere behoeften: de uitbreiding van hun Rijk steunde op de lama, een pakdier dat handelswaar over lange afstanden kon vervoeren.... Op de route leverden ‘tambos’ – de rusthuizen die gebruikt werden door handelaren, chasquis (de Incaboodschappers) en legers – meer dan genoeg ‘p’olqo’, de kleding die werd gebruikt om de kwetsbare poten van de lama’s op de stenen paden te beschermen.’

De lama was niet alleen geschikt als pakdier (ook al zou het nooit een ruiter accepteren). Het lamavlees kon ook gegeten worden, de droge mest diende als brandstof, essentieel in sommige hooglandgebieden boven de boomngrens, en de ruwe wol werd gebruikt om kleding van te weven.

Inca Trail - The LlamaLama’s hebben echter zeer specifieke behoeften: ze gedijen het best op grote hoogten (boven de 4000 meter) en hoewel ze voor korte periodes kunnen afdalen, moet elke voor hen geschikte weg regelmatig door hogergelegen gebieden lopen, waar ze hun voedsel vinden. De Spaanse veroveraars raakten er niet over uit uitgeklaagd: ze bleven maar talloze bergpassen beklimmen op weg van de kust naar Cusco!. Lama´s zijn veel betere klimmers dan paarden en kunnen goed met trappen overweg. Daarom hoefden de Inca’s de ‘zig-zag’ techniek, waarmee Europese wegen de berg opkronkelen, niet te gebruiken, maar konden ze trappen aanleggen. Die bestreken maar een kwart van de lengte van Europese wegen in vergelijkbaar terrein. Eén van de tragedies van de Verovering is dat de Inca’s het potentiële voordeel dat ze hiervan genoten ten opzichte van de veroveraars en hun paarden, te laat beseften. Telkens wanneer de Spanjaarden vanwege de moeilijke wegen gedwongen werden af te stijgen , waren ze verschrikkelijk kwetsbaar.

Het is bovendien interessant op te merken dat de Inca-maatschappij van regels vergeven was. Een groot aantal mensen moest reizen vanwege staatsprojecten (zogenaamde mit’a) en gedwongen verhuizing, maar eenmaal op locatie, reisden ze niet meer. De koninklijke wegen waren gereserveerd voor officiële reizen.

Verschillende kroniekschrijvers getuigden van de schoonheid van deze wegen, onder hen Hernando Pizarro, één van de eerste veroveraars die in Cusco arriveerde: `Het pad door de bergen is iets om te zien, want het is aangelegd in erg moeilijk terrein. In de Christelijke Wereld kennen we zulke mooie wegen niet. Er zijn bruggen van steen of hout op alle oversteekplaatsen/voordes. Ontdekkingsreiziger Victor von Hagen, die in 1952 de Qhapaq Ñan onderzocht, schreef in zijn boek ‘Highway of the Sun: A search for the royal roads of the Incas’: ‘Een boodschap kon in vijf dagen door estafettelopers (zogenaamde Chasqui’s) van Quito naar Cusco worden gebracht over een afstand van 1980 kilometer. Vanaf Cusco kon dezelfde boodschap in drie dagen naar het verste uiteinde van het Titicacameer worden gezonden....’ En, een beroemd citaat: ‘In zijn paleis in Cusco, at de Inca heerser verse vis, in 2 dagen vanuit de kust aangevoerd: een afstand van 321 kilometer over de hoogste Andestoppen.’Puno - Titicaca Lake

‘1980 kilometer in vijf dagen! Dat zou betekenen dat de Chasqui’s een gemiddelde van 396 kilometer per dag aflegden… De Romeinen konden blij zijn als hun koeriers 160 kilometer per dag haalden!’ Von Hagen en zijn team ontdekten een extra brede weg tussen Jauja en Bonbon en een reeks goed bewaard gebleven chasqui-stations (okla). Daardoor konden ze een aantal tests met lokale lopers uitvoeren. Ze bewezen dat het met een systeem van getrainde hardlopers mogelijk was om de afstand tussen Quito en Cusco in vijf dagen af te leggen!

Een interessante noot: Het woord Chasqui heeft volgens de inheemse schrijver Inca Garcilaso ‘drie betekenissen: wisselen, geven en nemen, en het is een uitermate passende naam voor deze mannen, omdat ze immers van post tot post boodschappen ruilden, ontvingen en gaven.’

De Inca Trail naar Machu Picchu bestond nog steeds en werd ‘herontdekt’ door Hiram Bingham, terwijl hij tussen 1913 en 1915 bezig was met zijn opruimwerkzaamheden. De Inca Trail was een pelgrimspad naar Machu Picchu, in de vijftiende eeuw gebruikt door de Inca (of Keizer). Er zijn verschillende plekken tussen Ollantaytambo en Machu Picchu waar men de verscheidenheid in architectuur die rationaliteit, belang en mystiek aan de Koninklijke Weg verleende, kan opmerken. De weg werd niet voor handel gebruikt, er waren andere, makkelijker begaanbare wegen om producten, lama’s en mensen naar Machu Picchu te vervoeren. De Inca Trail had een religieus en ceremonieel doel, een pelgrimtocht, met rituelen om de bergen en toppen op de route – zoals Veronica of Wakaywilka – te vereren.


Share This
Facebook
Twitter
Google+
LinkedIn
Share:
0
0
0